Het netwerk van een startende stadsgeograaf

Het netwerk van een startende stadsgeograaf

 [blog van yurps]

Een beetje voor jezelf, een beetje voor de stad

‘Nee, het is meer een soort werkervaringsplek, voor 16 uur per week. Ja, het is inderdaad onbetaald maar je krijgt een groot netwerk’.

Dit zei het meisje van Starters for communities (S4C) twee jaar geleden toen ze me in de universiteitsbibliotheek een flyer gaf. Ik bedankte haar en liep voor het laatst bibliotheek uit. Ik was net afgestudeerd als sociaal geograaf en had überhaupt geen idee waar ik kon werken. Op de website van de faculteit stonden termen als ‘beleid’, ‘onderzoek’ en ‘advies’. Wat dat betekende in de praktijk was voor mij na mijn master totaal niet duidelijk.

JAN Alumni Borrel bij Sociëteit De Vereeniging.

De startende stadsgeograaf

Op de fiets naar huis dacht ik aan het S4C meisje. Eenmaal thuis zocht ik de website op en begreep al snel dat je als groep starters je eigen community startte in een wijk die je niet per se hoefde te kennen. Als net afgestudeerd geograaf geloofde ik sterk in fysieke nabijheid bij sociaal kapitaal en zo groeiden mijn vraagtekens. Hoe langer ik doorlas, hoe minder aantrekkelijk het leek. Je eigen fondsen werven en je eigen netwerk bouwen in de hoop op een baan. En ja, natuurlijk doe je iets goeds voor de wijk. Vanuit mijn kritische houding begon ik alternatieven te overdenken. Wat als ik zoiets zelf doe maar dan bij mij in de buurt? Zo was het idee geboren voor een community-based event in mijn eigen woonomgeving. Tenslotte was het gebied waar ik woonde – de ‘Merwede-zone rondom Max’ – aan transitie onderhevig. Van grootschalige overslag naar kleinschalige kantoorfuncties, maatschappelijke organisaties en jawel, wij, de jonge starters in de grote rode Max flats. Een van die bewoners probeerde sinds een paar jaar onder de naam ‘Meer Merwede’ gebiedstransformatie verder te brengen. Ze had van Bouwfonds een deel van de leegstaande plint van de Maxflat in bruikleen gekregen als ’thuisbasis’. Hier stonden maquettes van hoe het kon worden. Bewoners naast ontwikkelaars, op gelijke voet de gebiedsontwikkeling met gemeente, grondeigenaren en bedrijven was – en is, als ik tijdens de meemaaksessies goed heb opgelet – haar motto. Ik werd enthousiast om voor diezelfde omgeving wat te doen. Want als ik alle hekken en blinde muren mocht geloven kon mijn omgeving wel wat verbinding en aandacht gebruiken.
Merwede Verbonden
Langzaam begon het idee vorm te krijgen, ik hoorde van het leefbaarheidsbudget, wat een lang lopend traject was om aan te vragen. Ook vond ik uiteindelijk – na veel getouwtrek met het woonbestuur van Max – een locatie buiten mijn eigen flat om. Ook peuterde ik budgetten los uit velerlei potjes. Een fonds voor iemand die wat goeds doet voor de maatschappij, een prijs voor het beste initiatief van Utrecht en met heel veel bloed zweet en tranen zowaar wat leefbaarheidbudget. Dat veel te laat op mijn rekening gestort werd en de meeste regeltjes met betrekking tot het uitgeven van het geld had. Samen met een handige jongen uit de flat maakte ik een website en een mooie poster en flyers, want dan geloven mensen dat je echt iets gaat organiseren boven het niveau van een buurt bbq. Wij liepen dagenlang alle bewoners en organisaties af om iedereen uit te nodigen, want een netwerk hadden we niet. Ongelovige reacties en vragen als ‘Maar waarom doen jullie dit eigenlijk? Wie betaalt jullie? En wat halen jullie eruit?’ was vaak de eerste reactie.
Merwede Verbonden
Het uiteindelijke event op 11 september 2014 was een succes, met ruim honderd bezoekers vanuit alle hoeken van het Merwede gebied. Mensen die elkaar niet kenden maar naast elkaar woonden en werkten. Via een – door een vriendin in elkaar geknutselde – boom konden we mensen aan elkaar matchen en in korte pitches vertelden enkelen wie zij waren en wat ze voor het gebied en elkaar wilden betekenen. Geweldige reacties, prachtige verhalen en door slim de regels van mijn fondsen te combineren kreeg iedereen van de lokale cateraar heerlijk te eten. Met groentes uit de buurt van de Food for Good moestuin. Iedereen blij. Deze zomer staat editie 2 op de planning, nu georganiseerd vanuit de cateraar van de vorige keer. Ik ben gevraagd om te helpen. Natuurlijk, leuk! De naam ‘Merwede Verbonden’ is nu gemeengoed geworden.
bij-de-borrel
Ik woon nog steeds in Max en vandaag liep ik vanuit de gloednieuwe sportschool in de plint van Max, welke ondertussen bijna 100% gevuld is door grote ketens (CoolBleu, BasicFit, Subway) langs de plek waar Meer Merwede ooit begon. Het is nu een koffietentje, ‘Lef’. Nog steeds in bruikleen van Bouwfonds. Twee grote Dixi toiletten stonden voor de deur. Ik vroeg een meisje wat ze aan het voorbereiden waren. ‘We zijn vanuit Starters for communities bezig een sociale onderneming op te zetten in Overvecht’, zei ze ‘Vandaag geven we een feestje met diner om hier geld voor in te zamelen hiervoor’. Ik vertelde het meisje dat ik ooit met S4C wilde meedoen maar het flauw vond om starters 16 uur per week “voor niks” te laten werken voor iets maatschappelijks. Waarom zouden wij het gratis doen? De gemeente zei toch: ‘Utrecht, dat maken we samen’ (coalitieakkoord, 2014)? Dat samen maken betekent voor mij ook samen de lusten en lasten delen. Iets waarvan ik dacht dat ik het anders zou kunnen doen met Merwede Verbonden. Maar ook mijn fondsen keerden alleen geld uit aan het event. En ondanks dat grote netwerk kreeg ik geen baan uit mijn event, ik heb gewoon volgens het boekje gesolliciteerd bij Platform31.
Merwede Verbonden
Uiteindelijk denk ik dat we de lusten en lasten veel beter kunnen verdelen en dat we dan echt samen aan een vitale stad kunnen werken. We leven en werken in een netwerksamenleving. Dat dit soms zoeken is naar een eigen rol, taak en activiteiten, is duidelijk. In combinatie met een moeilijke arbeidsmarkt zijn deze verschillen tussen werken, netwerken en bewonersbetrokkenheid soms nog meer hybride. Waarom krijgt een ambtenaar als wijkwerker goed betaald en wij niet? Nadat het S4C meisje en ik een beetje uitgepraat raakten over ‘onze events’ en ik haar succes wenste vroeg ze me of ik het event nog even wilde delen op facebook, in mijn netwerk. ‘Natuurlijk,’ zei ik, ‘geen probleem’.